ماده 235 ـ موصی می تواند وصیت نامه خود را اعم از رسمی یا سری یا خودنوشت، در پاکت یا لفاف بگذارد و سرپرست کلیسا و دو نفر گواه، لفاف یا پاکت محتوی وصیت نامه را امضاء و صحت امضای موصی را تصدیق نمایند. در صورت تمایل موصی، وصیت نامه در دفتر کلیسا یا نزد شخص امین و مورد اعتماد موصی به امانت گذاشته می شود.
ماده‌های قوانین
دسته: مدنی و دادرسی مدنی ، قانون: مقررات احوال شخصيه مسيحيان پروتستان ايران مصوب 1387/07/03
ماده 236 ـ توصیه می شود اشخاص ذی نفع در ترکه، مانند موصی لهم و وراث، از گواهی صحت امضای موصی خودداری نمایند؛ ولی گواهی امضای موصی در وصیت نامه توسط وصی بلامانع است و به منزله اطلاع از متن وصیت نامه و قبول سمت وصایت می باشد.
ماده 237 ـ در موقع تنظیم وصیت نامه، موصی باید دارای عقل سالم و اهلیت قانونی بوده و وصیت نامه خود را با آزادی اراده و صحت و سلامت عقلانی و روانی، بدون اجبار و اکراه و تهدید، تنظیم و امضاء نماید.
ماده 238 ـ به منظور جلوگیری از بروز اختلاف بین ورثه قانونی و موصی لهم، توصیه می شود که موصی قبل از تنظیم وصیت نامه، گواهی صحت و سلامت روانی و توانایی تنظیم وصیت نامه را از پزشک قانونی یا پزشک مورد اعتماد کلیسا گرفته و پیوست وصیت نامه خود نماید.
ماده 239 ـ مصلحت ایجاب می نماید که وصیت نامه در دو نسخه که هر دو نسخه دارای ارزش و اعتبار قانونی باشند، تنظیم شود. یک نسخه به دفتر کلیسا تحویل گردیده و نسخه دوم نزد موصی مانده یا به شخص مورد اعتماد وی سپرده شود.
ماده 240 ـ هیچ شخص یا مقامی در زمان حیات موصی، بدون اطلاع و رضایت وی، حق مطالعه و بررسی مفاد وصیت نامه او را ندارد، مگر در رابطه با محروم کردن ورثه قانونی از ارث (موضوع ماده 207) و مواردی که در این مقررات تصریح گردیده است.
ماده 241 ـ در موارد غیرعادی، مانند زمان جنگ یا خطر مرگ فوری و بیماری های مسری و مسافرت هوایی و دریایی و زمینی که ارتباط قطع شده و موصی نتواند به یکی از طریقه های فوق وصیت کند، وصیت به ترتیبی که در مواد بعد ذکر می شود، امکان پذیر خواهد بود.
ماده 242 ـ افسران و افراد نظامی و اشخاصی که در ارتش مشغول کار می باشند، خواه سالم یا بیمار یا مجروح باشند، می توانند وصیت خود را شفاهاً نزد یک افسر یا پزشک معالج با حضور دو شاهد اظهار نمایند.
ماده 243 ـ در سایر موارد، از جمله در صورتی که موصی بی سواد یا زندانی باشد، موصی می تواند وصیت خود را در حضور دو نفر گواه اظهار نماید و یکی از گواهان، اظهارات او را با تعیین تاریخ روز و ماه و سال و محل وقوع وصیت نوشته و موصی و گواهان آن را امضاء نمایند. اگر موصی قادر به امضاء نباشد یا بی سواد باشد، نقش انگشت او الصاق می گردد و گواهان، این نکته را در صورت مجلس وصیت نامه قید می نمایند.
ماده 244 ـ اشخاصی که طبق مواد فوق، وصیت نزد آنها واقع شده و همچنین گواهان مذکور در دو ماده بالا، باید در اولین فرصت ممکن در اداره ثبت اسناد یا کلیسای مربوطه حضور یافته و وصیت نامه یا صورت مجلس را طبق مقررات فوق به امانت بگذارند و اعلام نمایند که این سند یا صورت مجلس، آخرین وصیت نامه موصی می باشد. در صورتی که اظهارات یا وصیت موصی نوشته نشده باشد، گواهان باید در اولین زمان ممکن، در دادگاه صالح یا دفتر کلیسا حاضر شده و اظهارات موصی را با تاریخ و محل وقوع وصیت اظهار نمایند. در این مورد، صورت مجلس دیگری تنظیم و به امضای دادرس دادگاه یا سرپرست کلیسا و گواهان خواهد رسید.
ماده 245 ـ وصیتی که در موارد غیرعادی واقع می شود، بعد از رفع موانع و گذشتن یک ماه از تاریخ مراجعت و رسیدن موصی به محلی که بتواند به یکی از راه های عادی وصیت نماید، غیرنافذ می شود؛ مشروط بر اینکه موصی بتواند وصیت نامه جدیدی را تنظیم و امضاء نماید.
ماده 246 ـ هر وصیتی که به ترتیب مذکور در این فصل واقع نشده باشد، در مراجع رسمی پذیرفته نیست، مگر اینکه ورثه قانونی موصی و اشخاص ذی نفع در ترکه، صحت امضای موصی و مفاد وصیت نامه را مورد تأیید و قبول قرار دهند.
ماده 247 ـ هر دادگاه یا کلیسا یا اداره یا شخصی که وصیت نامه به او سپرده شده، مکلف است پس از اطلاع از فوت موصی، وصیت نامه یا صورت مجلس راجع به وصیت را به دادگاه صلاحیت دار قانونی تسلیم نماید.
ماده 248 ـ هرگاه یکی از اعضای کلیساهای پروتستان بدون وصیت فوت نماید و وارثی هم نداشته باشد، یا ورثه مقیم خارج کشور باشند، تعیین تکلیف ترکه به عهده کلیسا واگذار می شود.