ماده 1- حاکمیت جمهوری اسلامی ایران خارج از قلمرو خشکی و آبهای داخلی و جزایر خود در خلیج فارس، تنگه هرمز و دریای عمان بر‌ منطقه‌ ای از آبهای متصل به خط مبداء که دریای سرزمینی نامیده میشود نیز حاکمیت دارد. این حاکمیت همچنین شامل فضای فوقانی، بستر و زیر بستر دریای سرزمینی می ‌باشد.

ماده 2- حد خارجی.عرض دریای سرزمینی از خط مبداء 12 (دوازده) مایل دریایی می ‌باشد. مایل دریایی برابر با 1852 متر است. جزایر متعلق به ایران اعم از اینکه داخل و یا خارج دریای سرزمینی باشند، طبق این قانون دارای دریای سرزمینی مخصوص به خود هستند.

ماده 3 - خط مبداء محاسبه خط مبداء دریای سرزمینی در خلیج فارس و دریای عمان همان است که در تصویبنامه هیأت وزیران به شماره 67 - 250 /2مورخ 31 /4 /1352 تعیین گردیده است. (مصوبه مذکور ضمیمه این قانون میباشد) در سایر مناطق و جزایر ملاک حد پست‌ ترین جزر آب در ‌امتداد ساحل خواهد بود. آبهای واقع بین خط مبداء دریای سرزمینی و قلمرو خشکی و همچنین آبهای واقع بین جزایر متعلقه به ایران که فاصله آنها از یکدیگر از دو برابر عرض ‌دریای سرزمینی تجاوز نکند، جزو آبهای داخلی محسوب و تحت حاکمیت جمهوری اسلامی ایران می ‌باشد.

ماده 4 - تحدید حدود در مواردی که دریای سرزمینی ایران با دریای سرزمینی دول مجاور یا مقابل تداخل پیدا کند مادامی که ترتیب دیگری بین ‌طرفین توافق نشده باشد، حد فاصل بین دریای سرزمینی ایران و آن کشور خط منصفی است که کلیه نقاط آن از نزدیکترین نقاط خطوط مبداء طرفین به ‌یک فاصله باشد.

ماده 5 - عبور بی‌ ضرر، عبور شناورهای خارجی باستثناء موارد مندرج در ماده (9)، از دریای سرزمینی ایران مادامی که مخل نظم، آرامش و امنیت‌ کشور نباشد تابع اصل عبور بی ‌ضرر است. عبور بجز در موارد اضطراری باید با سرعت متعارف و پیوسته انجام گیرد.

ماده 6 - شرایط عبور بی ‌ضرر، عبور شناورهای خارجی در صورت مبادرت به هر یک از اقدامات زیر بی‌ ضرر تلقی نشده و بر حسب مورد مشمول ‌مقررات جزایی و مدنی خواهد بود. الف - هرگونه تهدید یا استفاده از زور علیه حاکمیت، تمامیت ارضی و استقلال جمهوری اسلامی ایران یا اقدام بهر نحو دیگری که ناقض اصول‌ حقوق بین ‌الملل باشد. ب - اقدام به تمرین یا مانور با هر نوع سلاح. ج - جمع‌ آوری هرگونه اطلاعاتی که به زیان امنیت ملی، امور دفاعی یا منافع اقتصادی کشور باشد. د - هرگونه تبلیغاتی که منظور از آن لطمه زدن به امنیت ملی، امور دفاعی و یا منافع اقتصادی کشور باشد. هـ - پرواز و فرود و انتقال هر نوع هواپیما و هلیکوپتر و ادوات نظامی و نیرو به واحدهای شناور دیگر و ساحل. و - نقل و انتقال افراد، بارگیری یا تخلیه هر نوع کالا و پول برخلاف قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران. ز - ایجاد هرگونه آلودگی محیط زیست دریایی برخلاف مقررات جمهوری اسلامی ایران. ح - هرگونه فعالیت صیادی و بهره ‌برداری از منابع دریایی. ط - انجام هر نوع پژوهش علمی، نقشه ‌برداری، لرزه ‌نگاری و نمونه ‌برداری. ی - ایجاد اختلال در سیستم های ارتباطی یا سایر تأسیسات کشور. ک - انجام هر نوع فعالیت دیگری که لازمه عبور کشتی نباشد.

ماده 7 - مقررات تکمیلی. به منظور حفظ مصالح کشور و حسن اجرای عبور بی‌ ضرر، دولت جمهوری اسلامی ایران برحسب مورد مقررات‌ ضروری دیگر را وضع خواهد کرد.

ماده 8 - تعلیق عبور بی ‌ضرر، به منظور دفاع از امنیت و بنا به مصالح عالیه کشور دولت جمهوری اسلامی ایران میتواند عبور و توقف کلیه ‌شناورهای خارجی را در قسمتهائی از دریای سرزمینی به حالت تعلیق درآورد.

ماده 9 - مستثنیات عبور بی ‌ضرر. عبور شناورهای جنگی، زیردریائیها، شناورهای با سوخت هسته ‌ای و هر نوع وسیله غوطه ‌ور دیگر و همچنین ‌شناورها و زیردریائیهای حامل مواد اتمی و یا خطرناک و یا زیان ‌آور برای حفظ محیط زیست و شناورهای تحقیقاتی خارجی از دریای سرزمینی منوط به‌ موافقت قبلی مقامات صالحه جمهوری اسلامی ایران خواهد بود. زیردریائیها باید در سطح آب و با پرچم برافراشته عبور نمایند.

ماده 10 - صلاحیت کیفری. تعقیب، رسیدگی و مجازات جرائم ارتکابی در کشتیهای در حال عبور از دریای سرزمینی در موارد زیر در صلاحیت ‌مراجع قضائی جمهوری اسلامی ایران می ‌باشد. الف - چنانچه اثرات و عواقب جرم متوجه جمهوری اسلامی ایران گردد. ب - چنانچه جرم ارتکابی مخل صلح و نظم و آرامش داخلی و یا نظم عمومی دریای سرزمینی باشد. ج - چنانچه فرمانده کشتی یا نماینده دیپلماتیک یا کنسولی دولت صاحب پرچم کشتی تقاضای کمک و رسیدگی نماید. د - چنانچه رسیدگی و تعقیب برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر و روان گردان ضروری باشد.

ماده 11 - صلاحیت مدنی. مقامات ذیصلاح دولت جمهوری اسلامی ایران می ‌توانند در موارد زیر بمنظور اجرای قرار تأمین و یا احکام ‌محکومیت، نسبت به متوقف کردن تغییر مسیر و یا توقیف کشتی و بازداشت سرنشینان آن اقدام نمایند. الف - کشتی از آبهای داخلی ایران خارج و در دریای سرزمینی در حرکت باشد. ب - کشتی در دریای سرزمینی ایران متوقف باشد. ج - کشتی در حال عبور از دریای سرزمینی باشد مشروط بر اینکه منشاء قرار تأمین و یا حکم محکومیت، تعهدات و یا الزامات ناشی از‌ مسئولیت مدنی همان کشتی باشد.