ماده 1 (اصلاحی 1390/04/08)- تعاریف: قانون معادن - منظور قانون معادن مصوب 1377/2/27 مجلس شورای اسلامی است. نظام مهندسی معدن: عبارت است از مجموعه تشکیلات، سازمانها، تشکلهای صنفی، مهندسی، حرفه ای، اشخاص حقیقی و حقوقی و مجموعه قوانین و مقررات، آیین‌نامه ها و استانداردها در بخش معدن. تعاریف عمومی معدن: منظور تعاریفی است که در قانون معادن شرح داده شده است و در این قانون عیناً به کار می رود. وزارت صنعت، معدن و تجارت: منظور وزارت صنعت، معدن و تجارت، ادارات، سازمانها و موسسات تابع آن است. فعالیتهای معدنی: این فعالیتها شامل کلیه عملیات پی جویی برای یافتن کانسارها و اکتشاف و استخراج معادن و کانه آرایی کانسنگ و فرآوری مواد معدنی و متالوژی استخراجی می‌شود. حرفه های مهندسی معدن: منظور حرفه های مهندسی و کارشناسی و کاردانی مرتبط با فعالیتهای معدنی است.

ماده 2 - اهداف و وظایف نظام مهندسی معدن عبارتند از: الف - حفظ و افزایش بهره وری منابع معدنی که سرمایه های ملی تجدیدناپذیر هستند. ب - تنسیق امور مربوط به مشاغل و حرفه های فنی و مهندسی در فعالیتهای معدنی. پ - تامین موجبات رشد و اعتلای مهندسی معدن در کشور. ت - ترویج اصول فنی و مهندسی معدن در فعالیتهای معدنی ث - بالا بردن کیفیت خدمات مهندسی و نظارت بر حسن اجرای خدمات ج - ارتقای دانش فنی صاحبان حرفه ها در بخش معدن چ - وضع مقررات به منظور اطمینان از رعایت اصول ایمنی، بهداشت، بهره دهی مناسب، حفظ محیط زیست، صرفه اقتصادی و نظارت بر اجرای آن. ح (اصلاحی 1390/04/08)- فراهم ساختن زمینه همکاری میان وزارت صنعت، معدن و تجارت و تشکلهای مهندسی، حرفه ای و صنعتی در بخش معدن. خ - ایجاد زمینه های مشارکت صاحبان حرفه های مهندسی معدن در تهیه و اجرای طرحهای توسعه و عمرانی کشور. د - ایجاد و تحکیم روابط حرفه ای در سطح ملی و بین المللی و معرفی نمایندگان برای شرکت در مجامع علمی و فنی.

ماده 3 - برای تأمین مشارکت هرچه بیشتر مهندسان در انتظام امور حرفه‏ای خود و تحقق اهداف این قانون در سطح کشور ، «سازمان نظام مهندسی معدن» که از این پس در این قانون به اختصار «سازمان» خوانده می‏شود و در هر استان یک سازمان به نام «سازمان نظام مهندسی معدن استان» که از این پس به اختصار «سازمان استان» نامیده می‏شود ، طبق شرایط یاد شده در این قانون و آیین نامه اجرایی آن تأسیس می‏شوند. سازمانهای یاد شده غیرانتفاعی بوده و تابع قوانین و مقررات حاکم بر مؤسسات غیرانتفاعی می‏باشند.

ماده 4 (اصلاحی 1390/04/08)- از تاریخی که وزارت صنعت، معدن و تجارت در هر محل حسب مورد اعلام کند، اشتغال اشخاص حقیقی و حقوقی به آن دسته از امور فنی در فعالیتهای معدنی که توسط وزارت یاد شده تعیین می‌شود، مستلزم عضویت در سازمان و داشتن صلاحیت حرفه ای است. این صلاحیت در مورد حرفه های مهندسی معدن از طریق صدور پروانه اشتغال توسط وزارت صنعت، معدن و تجارت و در مورد کارگران ماهر از طریق صدور پروانه مهارت فنی و حرفه ای توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی احراز می‌شود. شرایط و ترتیب صدور، تمدید، ابطال و تغییر مدارک صلاحیت حرفه ای موضوع این ماده و چگونگی تعیین حدود صلاحیت و ظرفیت اشتغال دارندگان آن در آیین‌نامه اجرایی این قانون معین می‌شود. تبصره (اصلاحی 1390/04/08)- کلیه اشخاص حقیقی و حقوقی غیرایرانی جهت انجام خدمات موضوع این قانون باید پروانه کار معتبر از وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و مدارک صلاحیت حرفه ای موقت دریافت دارند. ضوابط اجرایی مربوط طبق آیین‌نامه اجرایی این قانون خواهد بود.