ماده 10 – نرخ کسور بازنشستگی مشمولین این قانون و همچنین طرز بازنشستگی و اخذ وظیفه مشمولین این قانون از هر حیث تابع مقررات فصل‌ چهارم قانون استخدام کشوری و اصلاحاتی که در آن بعمل آمده است میباشد. و در صورتی که تحلیل قوا و ضعف پیری آنها مانع ادامه خدمت نباشد‌ تا سن هفتاد سالگی می‌توانند مشغول خدمت باشند ولی در سن هفتاد سالگی حتماً باید بازنشسته شوند. تبصره – راجع به پزشکانی که بپایه پزشکی نائل میشوند تمام مدت خدمت آنها طبق ماده 6 برای اخذ حقوق بازنشستگی محسوب خواهد‌ گردید مشروط باینکه از روی مأخذ پایه که بموجب این قانون برای آنها تعیین میشود کسور بازنشستگی سال هائی را که خدمت کرده‌اند به صندوق‌ بازنشستگی قرار پرداخت بدهند و مدت خدمت مزبور اعم از توالی و متناوب خواهد بود.

ماده 11 – در نقاطی که دانشکده پزشکی و داروسازی و دندانسازی دائر باشد رؤسای شعب بیمارستان ها موظفند که بر طبق برنامه وزارت‌ فرهنگ بدانشجویان پزشکی و داروسازی و دندانسازی تعلیمات بالینی و عملی بدهند و قبول ترفیع آنها منوط بانجام این خدمت میباشد.

ماده 12 – در مواردی که استخدام پزشکی ضرورت یابد با پیشنهاد وزارت کشور و تصویب هیئت وزیران میتوان پزشکانی را بطور قراردادی‌ بخدمت موقتی پذیرفت.

ماده 13 – مواد 6 – 7 – 8 – 9 – 19 – 28 – 31 قانون استخدام کشوری با اصلاحاتی که در آن بعمل آمده است شامل پزشکان و متصدیان‌ سایر فنون طبی که در این قانون ذکر شده است میباشد.

ماده 14 – آیین‌ نامه‌های اجرای این قانون و همچنین آیین‌ نامه محاکمه اداری پزشکان را وزارت کشور تهیه نموده و پس از تصویب هیئت‌وزیران به موقع اجراء گذارده خواهد شد.