‌ماده 1 - در مناطق عشایری در مواردی که تشخیص متصرفین واقعی املاک مزروعی برای مأمورین ثبت میسر نباشد و همچنین در مواردی که در‌مناطق مذکور بین افراد و بنگاه خالصجات در تصرف به عنوان مالکیت اختلاف باشد تقاضای ثبت املاک از شخصی قبول می‌شود که هیأت حل اختلاف‌محلی مذکور در ماده 2 این قانون آن شخص یا بنگاه خالصجات را متصرف به عنوان مالک معرفی نماید مناطق مذکور را وزارت کشور با قید حدود به‌اداره کل ثبت اطلاع خواهد داد و مراتب در هر محل به وسائل مقتضی در فصل مناسب از طرف مأمورین ثبت به اطلاع اهالی خواهد رسید.

‌ماده 2 - هیأت حل اختلاف در محل مرکب خواهد بود از یک نماینده وزارت دادگستری و یک نماینده وزارت کشور و یک معتمد محل که از طرف‌انجمن ده و در صورت نبودن انجمن از طرف بخشدار معین خواهد شد و هر گاه در محل خانه انصاف تشکیل شده باشد به جای معتمد محل یک نفر از‌اعضاء اصلی خانه انصاف به عنوان معتمد به انتخاب خانه انصاف در هیأت شرکت خواهد نمود.

‌ماده 3 - پس از تعیین و آگهی مناطقی که مشمول این قانون است اشخاص ذینفع ظرف سه ماه از تاریخ انتشار آگهی مبنی بر تشکیل هیأت می‌توانند‌کتباً تقاضای خود را مستقیماً و یا از طریق ثبت محل به هیأت تسلیم دارند و تقاضاهایی که خارج از موعد مذکور و اصل شود قابل رسیدگی در هیأت‌نخواهد بود.

ماده 4 - رسیدگی هیأت تابع تشریفات آیین دادرسی نخواهد بود و هیأت پس از تحقیقاتی که برای کشف واقع معمول خواهد داشت نظر خود را در‌مورد متصرف واقعی ملک اعلام و اجازه قبول تقاضای ثبت را می‌دهد. تصمیم اکثریت هیأت مناط اعتبار است.

‌ماده 5 - به تقاضای ثبتی که به طریق مذکور در ماده 4 قبول شود فقط به استناد مدارک کتبی مالکیت می‌توان اعتراض نمود. هر گاه مستند‌دادخواست اعتراض مدارک مزبور نباشد دادگاه طبق ماده 85 قانون آیین دادرسی مدنی عمل خواهد کرد.

‌ماده 6 - دولت مأمور اجرای این قانون است.